Poem about redefining our purpose

A Poem about redefining our purpose

August 2008. North Evoia Island, Greece. 01:30

 

Or am I at fault for living so wrong?

Clear Sky.
Smooth dew takes the place of an intolerable hot and tough day.
A tiny cricket sings close enough to be heard but far enough not to get annoying.
Every time I raise my eyes to the sky staring, I am rewarded as I witness the tail of a falling star slowly fading in the atmosphere.

“I am rewarded”…
As if it were owed to me.
As if it were owed to us.
How giving Nature is.
How tiny and greedy are we.
How much so generously are we given and how much more do we demand.
But we will leave… Vainglorious, tiny, tainted.
But She will remain. Glorious, giving and forgiving.

What if we were living simple?
What if we were simply living?
Might our evolution be accompanied by a negative sign?

I cannot help but ask myself once again…
Is it the suns fault that burns me? Or should I blame myself for wanting wealth, industry and greed?
Is it the rains fault that now I am drowning? Or should I blame myself for burning the wood?
Is it the fault of the end that’s near? Or am I at fault for living so wrong?

Photo credits: vicky [blur.gr].
Black & white film natural shots no digital manipulation included. Self printed.
Theme: A small village by the sea, in (North) Evoia island in Greece.
Best friends true moments. 

——————————————————————————————————

Original script in Greek:

 

Αύγουστος 2008. Βόρεια Εύβοια. 01:30

Ξαστεριά.
Δρόσισε επιτέλους ύστερα από την αφόρητη ζέστη μιας ιδιαίτερα δύσκολης μέρας.
Ένα τριζόνι, αρκετά κοντά ώστε να ακούγεται αλλά αρκετά μακρυά ώστε να μην είναι ενοχλητικό.
Κάθε φορά που σηκώνω τα μάτια μου στον ουρανό και τα κρατάω εκεί για λίγο, αποζημιώνομαι με την φωτισμένη ουρά κάποιου διάτοντα αστέρα που σβήνει απαλά έξω από την ατμόσφαιρα.

“Αποζημιώνομαι”…
Λες και μου το χρώσταγε.
Λες και μας το χρώσταγε.
Πόσο απλόχερη είναι η Φύση.
Πόσο μικροί και αχόρταγοι εμείς.
Πόσα σε αυθονία μας χαρίζονται και πόσα ακόμα απαιτούμε.
Εμείς όμως θα φύγουμε… Ματαιόδοξοι, μικροί, αγκαθωτοί.
Αλλά Αυτή θα μείνει. Μεγαλόπρεπη, απλόχερη, συγχωρητική.

Κι αν ζούσαμε πιο απλά ?
Κι αν απλά ζούσαμε ?
Μήπως η εξέλιξή μας έχει αρνητικό πρόσημο ?

Και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ ξανά…
Φταίει ο ήλιος που με καίει ? Ή φταίω εγώ που ήθελα πλούτη, βιομηχανία, απληστία ?
Φταίει η βροχή που τώρα με πνίγει ? Ή φταίω εγώ που έκαψα το δάσος ?
Φταίει το τέλος που θα έρθει? Ή φταίω εγώ που έζησα λάθος ?

This is the actual place [ Europe / Greece / North Evoia island ] the pictures were taken and these thoughts were written:


Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Leave a Reply